کابل فیبرنوری چیست؟

کابلهای فیبر نوری را میتوان بر اساس معیارهای مختلف طبقه بندی کرد:

بر اساس حالت انتشار نور:

1.  فیبر تک حالته (Single-Mode Fiber – SMF)*
   – هسته بسیار باریک (حدود 8-10 میکرون)
   – فقط یک مسیر نور (مد) را منتشر میکند
   – تلفات کم و پهنای باند بسیار بالا
   – مناسب برای مسافت های طولانی (حتی تا 100 کیلومتر بدون تکرارکننده)
   – معمولاً از لیزر به عنوان منبع نور استفاده میشود
   – کاربرد: شبکه های تلفن شهری، ارتباطات بین شهری، شبکه های تلویزیون کابلی
2.  فیبر چندحالته (Multi-Mode Fiber – MMF)*
   – هسته پهنتر (50 یا 62.5 میکرون)
   – چندین مسیر نور را منتشر میکند
   – تلفات بیشتر و پهنای باند کمتر نسبت به فیبر تکحالته
   – مناسب برای مسافتهای کوتاه (تا 2 کیلومتر)
   – معمولاً از LED به عنوان منبع نور استفاده میشود
   – کاربرد: شبکههای محلی (LAN)، سیستمهای نظارتی، ارتباطات کوتاه برد

بر اساس ساختار کابل:

1.  کابل هوایی (Aerial Cable)*
   – برای نصب روی تیرهای برق یا مخابرات طراحی شده
   – مقاوم در برابر شرایط جوی و اشعه UV
   – اغلب دارای عناصر تقویتی مانند سیم فولادی
2.  کابل زمینی (Direct Burial Cable)*
   – برای دفن مستقیم در زمین طراحی شده
   – دارای محافظهای ضد رطوبت و فشار
   – مقاوم در برابر حمله جوندگان
3.  کابل کانالی (Duct Cable)*
   – برای نصب در کانالها یا لوله های زیرزمینی
   – سطح محافظت کمتر نسبت به کابل زمینی
   – انعطاف پذیر و سبک
4.  کابل دریایی (Submarine Cable)*
   – برای نصب در بستر دریاها
   – محافظت بسیار قوی در برابر فشار آب و خوردگی
   – دارای لایه های متعدد محافظ

بر اساس ساختار فیبر:

1.  فیبر با پرش ناگهانی شاخص (Step-Index Fiber)*
   – تغییر ناگهانی در ضریب شکست بین هسته و روکش
   – سادهترین نوع فیبر
   – پهنای باند محدود
2.  فیبر با پرش تدریجی شاخص (Graded-Index Fiber)*
   – تغییر تدریجی در ضریب شکست از مرکز هسته به سمت روکش
   – کاهش پاشندگی مدی
   – پهنای باند بالاتر